Hemeretzi egunez, bahá’í helduek barau egiten dute egunsentitik eguzkia sartu arte, barrua garbitu eta berritzeko praktika espiritual gisa ‘Alaren hilabetea (“Goratzea”) bahá’í egutegiko azken hilabetea da eta barau egiten da. Hemeretzi egunez, bahá’í helduek ez dute jaten eta edaten egunsentitik eguzkia sartu arte. Beste barau erlijioso batzuk ez bezala, bahá’íen baraua ez da sakrifizio bezala ulertzen, baizik eta barne garbiketarako da: arreta alderdi espiritualera birbideratzeko, materialarekiko atxikimendua murrizteko eta fedeko balioekiko konpromisoa berritzeko aukera bat. Haurrak, gaixoak, adinekoak, haurdun daudenak eta bidaiariak salbuetsita daude. Baraua Naw-Rúzekin amaitzen da, Urte Berri Bahá’í-arekin alegia, eta udaberriko ekinozioarekin batera izaten da.
Bahá’í fedean, praktika espiritualak (eguneroko otoitza, testu sakratuen irakurketa eta baraua) ez dira ezarritako betebeharrak, fededunak bere borondatez Jainkoarekin duen harremanaren adierazpen gisa hartzen dituen diziplinak baizik. Bizitza espirituala norberaren konpromisotzat hartzea da tradizio horren ezaugarririk bereizgarrienetako bat.