Bahá’í fededunek beren sortzailearen heriotza oroitzen dute, azken berrogei urteak erbestean eta espetxean igaroondoren
Bahá’u’lláhren Igokundeak 1892ko maiatzaren 29an oroitarazten du Bahjí-n hil zela, Acretik (egungo Israel) gertu, Otomandar Inberioaren preso eman baitzituen azken urteak. Bahá’ílek ez dute heriotzaz bitz egiten, igoeraz” baizik: Bahá’u’lláh Jainkoaren aurrean bizidela uste izateak dolua baino gehiago, solemnitatea eta esker ona ematen dio ospakizun honi. Behaketa goizaldeko hiruretan hasten da, ordu horretan hil baitzen. Testu sakratuak irakurtzen dira eta isilean otoitz egiten da. Bahjín dago bere hilobia eta toki sagaratuena da bahá’í munduan eta fededunek eguneroko otoitza hara bideratzen dute.
Bahá’u’lláh 1817an jaio zen Teheranen familia noble batean. Bizikodo aberatsa izateko aukera bazuen ere, Báben jarraitzaile egin zen eta ordainetan hainbat hamarkadaz erbesteratuta eta espetxean igarozen. Aldi horretan ehun liburuki baino gehiago idatzi zituen weta bahá’íen esanetan agerpenak dira, fedearen legeak eta printzipioak ezartzen dituen Kitáb-i-Aqdas (Liburu sakratuena) barne.